Ouderbetrokkenheid

Janna blogt: 'Voorlezen is ons momentje samen'

7 januari 2019

Het valt allemaal nog niet zo mee … minder spelen, meer leren, nieuwe kindjes in de klas. Na 2,5 jaar kleuteren is onze jongste aanbeland in groep 3. Groep 3a is een gezellige klas met een lieve juf die oog heeft voor ieder kindje. Maar toch is het wennen. Hij heeft het er maar druk mee. Op school, maar ook daarna nog. Jongste probeert driftig ieder bordje te lezen dat we tijdens onze fietstocht naar de supermarkt tegenkomen. Hij wil alle vragen in de vriendenboekjes zélf invullen: ‘want ik kan nu schrijven, hoor!’ Hij doet zijn uiterste best omdat hij heel graag goed wil kunnen lezen, én rekenen, én judoën, én zwemmen … eigenlijk wil hij vooral álles heel goed doen. 

Kort lontje 

En dat eist zijn tol. Vooral de laatste weken. Hij wordt vaak wakker ’s nachts en heeft overdag een korter lontje. Zo ook vandaag. Als ik hem vraag of hij het dansje dat hij heeft geleerd op school nog een keer aan oma wil laten zien, lijkt hij te ontploffen. Met een rood hoofdje stampvoet hij door de woonkamer. Hij wil niets of niemand en hij wil heel erg NIET het dansje aan oma laten zien. Ook bij het afspreken, later die dag, loopt het niet lekker. Uiteindelijk besluit ik dat hij die dag maar niet gaat afspreken … En ook daar is hij (logisch!) ontzettend NIET blij mee. De rest van de middag loopt hij brommend door het huis.

Dan is het avond. Na het gebruikelijke douche- en poetsritueel vraagt hij nog om een boekje. Dat is er de laatste tijd ook niet zo vaak van gekomen, want ook ik was druk met allerlei belangrijke, nieuwe zaken. En eigenlijk is mijn eerste gedachte:  ja, en dát gaan we dus ook mooi niet doen na een dag als deze. Maar net op tijd, bedenk ik me. Het voorlezen is voor ons een momentje van rust, even gezellig bij elkaar zijn. Met zijn allen op het bed van zijn zus, samen onder een grote deken.

Gesteggel 

We kiezen die avond voor een toneelleesboek. Een spannend boek op een wat hoger AVI-niveau. Jongste wil niet lezen (ik ben verbaasd) en installeert zich op mijn schoot. We verdelen de rollen tussen zus en mij, maar na twee hoofdstukjes komt er een klein rolletje voor ‘het bos’ voorbij. Het bos moet eng zijn, kraken en gekke geluiden maken. Jongste veert op en stáát er op dat hij het bos gaat doen. Oudste geeft nog wat aanwijzingen, waarbij ik bang ben dat er wat gesteggel gaat volgen. Maar hij neemt de tips van haar aan. We lezen samen voor aan elkaar. En ik ben zo trots op ons ‘kleine bos’, hij doet zo zijn best en het gaat hem goed af. Hij gaat op in zijn rol en geníét. Ik kijk naar hem: hij is weer geland en écht geworteld, zo lijkt het. Door wat voorlezen aan, maar vooral mét elkaar. Die nacht slaapt hij eindelijk weer eens door …

Er zijn nog geen reacties.