Ouderbetrokkenheid

Janna blogt: Vriendschap

8 oktober 2018

Janna, blogster voor Land van lezen merkt dat haar jongste ergens mee zit, maar wat? 's Avonds komt het hoge woord eruit en krijgt Janna het zelf ook een beetje benauwd... De klas van onze jongste komt de school uit onder leiding van een leuke, nieuwe stagiaire. Maar ik zie het al meteen: zijn gezichtje staat op standje ‘onweer’. Vanonder zijn wenkbrauwen kijkt hij boos de wereld in. Een wereld waarin zijn moeder ook nog eens gaat vragen wat er aan de hand is. “Niks!”

Dat was te verwachten. Ik besluit er maar even niets meer over te zeggen. De rest van de middag speelt hij alleen, en wat stiller dan anders, met zijn autootjes op de speelmat. Tijdens het eten probeer ik het nog eens. Maar er komt niks, zijn mond blijft dicht en ik krijg nog een boze blik toe ook.

Vogelvriendjes 
Bij het voorlezen ’s avonds besluit ik te kiezen voor een boek waarin ieder verhaal wordt afgesloten met een aantal praatvragen over het verhaal en over de gedachten en gevoelens bij het onderwerp. Die praatvragen leiden vaak tot leuke gesprekjes en nieuwe inzichten, ook van mijn kant. Ik laat de jongste een verhaaltje kiezen. Hij kiest een van de verhaaltjes over vriendschap. Een vogel leert wat het is om vriendjes te zijn: dat je elkaar helpt en dingen voor elkaar over hebt. En ook dat je het weer goed kunt maken als het even niet zo goed ging.

Huilen 
En ineens is het raak! “Ja, mama, op school had een van mijn vrienden zijn nieuwe autootje meegenomen, van zijn verjaardag. Ik mocht er ook mee spelen, maar de auto reed ineens, floep, van de tafel en toen was er een spiegel afgebroken. En toen ging hij huilen en …” Onze jongste begint nu ook zelf te huilen. Hij vind het heel erg dat hij het autootje kapot heeft gemaakt. We pakken het boek er nog eens bij en kijken naar wat de kleine vogel deed om het goed te maken met zijn vriendje. De oudste helpt goed mee om oplossingen te vinden en onze jongste gaat met een opgelucht hartje en een hoofd vol goed-maak-ideetjes slapen.

Vinnige moedervogels 
Voordat ik het licht uitdoe, zeg ik nog dat ik aan de mama van Joep nog wel zal vragen of het spiegeltje gelijmd kan worden. Waarop jongste murmelt: “Het was niet de auto van Joep, mama, maar van Mathias!” Mathias? En daar slaat mijn hart een slag over … Ik krijg het een beetje benauwd.  Tig vaders en moeders halen hun schouders op als ze horen over een afgebroken spiegeltje … maar de moeder van Mathias? Ik heb werkelijk nog nooit een onderwerp kunnen bespreken op het plein zonder dat ze afsloot met een snerende opmerking over een leerkracht, een ouder, een kind … moet ik haar morgen gaan vertellen dat míjn zoon de nieuwe auto van haar zoon heeft stukgemaakt? Ik besluit mijn gebruikelijke avondlectuur in te ruilen voor het grote vogelboek. Eens kijken of er niet een verhaaltje te vinden is over onvriendelijke, vinnige moedervogels … en hoe dáár vriendelijk mee om te blijven gaan ...

Er zijn nog geen reacties.