"Als kind vond ik schrijvers heel zielig"

7 november 2017

"Zoals een hond gaat liggen in zijn mand, zo begin ik met het werken aan een nieuw boek. Ik loop wat rond, ik draal wat, ik zit wat en sta weer op. Ik bekijk mijn mail, dan ga ik naar Facebook en weer terug naar mijn mail. Ondertussen speel ik een spelletje kaart en negeer ik een onweerstaanbare zin in drop. Ik mag van mezelf niet elke dag zakken drop eten, want dat is niet goed voor me." Dan valt ze even stil en begint aanstekelijk hard te lachen. "Als ik het zo opsom, lijkt het alsof ik tussen de spelletjes patience door een boek schrijf!" 

Stil op haar billen zitten de hele dag is nog steeds niets voor kinderboekenschrijfster Anke Kranendonk. "Ik ben nog steeds geen stilzitter. Schrijvers leken mij als kind dan ook een 'ander soort mensen'. Dat waren mensen die de hele dag op een stoel moesten zitten. Heel zielig, en ook heel saai voor ze! Terwijl ik altijd buiten aan het spelen was. Nog steeds zeg ik dat ik 'buiten speel'. Ik wandel veel, werk in de tuin en zwem veel." 

Het was dus geen jeugddroom die uitkwam, je schrijverschap. 
"Nee, dat klopt. Maar later begreep ik pas dat ik wél altijd bezig ben geweest met schrijven. Alleen keek ik er niet op die manier naar. Ik schreef liedjes, toneelstukken, korte verhaaltjes maar zag dat niet als 'schrijven'. Pas toen mijn eerste boek uitkwam bedacht ik dat ik dat ik altijd al met verhalen bezig was geweest." 

Na de middelbare school koos Anke voor de sportacademie. Dat bleek geen schot in de roos, na een aantal weken raakte ze al geblesseerd en eindigde in het gips. "Ik wist heel lang totaal niet wat ik wilde. Pedagogiek studeren, Nederlands studeren, naar de toneelschool: het leek me allemaal zo leuk! De Pedagogische academie leek in eerste instantie een voor de hand liggende keuze, totdat ze merkte dat ze ook daar haar fantasie niet kwijt kon. "Ik wilde het graag anders doen met die kinderen. Maar het ging alleen maar om taal en rekenen. Het voelde als schooltje spelen, en eerlijk gezegd interesseerde me dat geen bal! Toch heb ik die opleiding netjes afgemaakt. Daarna rolde ik in het toneelwereldje en besloot ik na een privé-gebeurtenis een boek te gaan schrijven." Dat boek was Van huilen krijg je dorst. Een boek over ouders en kinderen. Er volgden talloze titels. 

Wat hoop je met je boeken over te brengen op kinderen? 
"Het fijne van het schrijven van een verhaal is dat het een directe vorm van communiceren is. Ik werk graag vanuit de psychologie van het kind. Ik wil inzicht, herkenning en troost bieden. Dat wat je voelt, herkenbaar is voor veel anderen. Dat je niet raar of gek bent. Ik kan me volledig inleven, en dacht heel lang dat iedereen dat wel kon maar blijkbaar is dat toch heel speciaal. Ik krijg dat ook vaak terug van kinderen. Dan merk ik dat ze zich gezien en gehoord voelen. In Gestolen gaat het bijvoorbeeld over winkeldiefstal, en de druk die een groep op je kan uitvoeren om erbij te horen. Kinderen vreten dat boek! Ze herkennen dat gevoel van erbij willen horen, en het eenzame gevoel als dat niet lukt. De wereld wat mooier maken, troost bieden: dat is ook wat ik nastreef bij het schrijven." 

Welke boeken las jij als kind zelf? 
"Ik las alles wat los en vastzat. Heel veel Olijke Tweeling - die vond ik vaak ook heel zielig, dan dacht ik 'kom maar lekker bij ons thuis wonen!"' Lachend: "Arendsoog las ik ook, maar die las ik vooral omdat ik dacht dat dat heel stoer was. De heks van sierkonflex, van Annie M.G.Schmidt vond ik prachtig! Of De toren van Bemmelekom met die prachtige tekeningen!"

Heb je een leestip voor kinderen die lezen niet leuk (denken te) vinden? 
"Lees gedichtjes! Die zijn vaak lekker kort en overzichtelijk, zodat je geen eindeloos lange tekst hoeft te lezen. En als je wil, kun je het gedichtje ook voorlezen aan je ouders of aan de juf of meester!"

Heb jij zelf een favoriet voorleesboek? 
"Niet echt. Ik lees wel vaker voor uit Vuur, en dan is vooral het hoofdstuk 'Verliefd' erg gewild. Dat is weer zo herkenbaar voor kinderen: een klasgenoot die via een briefje wil laten merken dat hij verliefd is op een meisje. En dat de juf het briefje wil pakken, maar dat het net niet lukt. Ik vraag de leerlingen dan altijd: 'moet die vriend die het briefje snel heeft gepakt de juf vertellen wat erop staat?' Dan gilt iedereen altijd heel hard: neeeeeee." Ze hangen aan mijn lippen dan!" 

Anke Kranendonk (1959) schreef talloze boeken, voor kinderen én voor volwassenen. Haar meest recente boek schreef ze voor uitgeverij Zwijsen: wie is sint? (met gratis kleurplaat!) Meer weten over Anke? Ga naar de website: www.ankekranendonk.nl

Er zijn nog geen reacties.