Lees jij of lees ik?

4 januari 2018

Voordat ik kinderen had, kon ik eindeloos mijmeren over de gezellige woensdagmiddagen die ik hopelijk ooit zou hebben. Ik zag mijzelf lachend aan een lange keukentafel met gestipt plastic kleed. Bij elk seizoen zou ik creatieve knutsels en baksels bedenken. Geduldig zou ik mijn kinderen helpen bij het maken van schattige lammetjes van wc-rolletjes en watten.

We zouden met natuurlijke materialen, verzameld tijdens een van onze véle boswandelingen, eikelmannetjes knutselen en herfstbladeren spatten. De werkelijkheid blijkt anders. Nu de kinderschare zich heeft aangediend (hoera!), blijkt mama minder creatief dan gedacht. En heeft mama eenvoudigweg vaak geen tijd voor (lees: zin in) deegklodders in de keuken, klei in kleding en verbrande lentekoekjes.

Maar er is één ding waarvan ik oprecht blij word, waarvoor ik graag tijd vrijmaak, en dat is: voorlezen! Met de komst van de kinderen werd niet alleen de moeder, maar ook de voorlezer in mij gewekt! Ik probeer van ieder boek, verhaal of gedicht wat te maken. Zelfs in de babyboekjes met vormen en kleuren, en de pluizige voelboekjes legde ik emotie. Dierenboekjes? Ook schapen kunnen dramatisch blaten! En wat zo fijn is: mijn kinderen maak ik er ook heel blij mee. Want ze hebben inmiddels een stevige voorkeur voor mij! Als het voorleestijd is en mama moet helaas een keer overslaan, hoor ik twee stemmetjes die jammeren om mij. En dat sterkt mij in mijn one-mother-show tijdens het voorlezen.

Ik lees snel bij spannende stukken, of juist heel l-a-n-g-z-a-a-m, ik fluister, ik giechel, ik schreeuw. Bij het boekje over een beer die ontwaakt uit zijn winterslaap, klapper ik de twee pagina’s met de beer erop, luid boven de hoofden van mijn kinderen. (De jongste duikt nog steeds wat dieper onder zijn dekentje.) We kletsen nog wat na over het verhaal en daarna wordt er tevreden geslapen.
Maar sinds enkele maanden gaat het anders … Onze oudste heeft inmiddels 1,5 jaar leesonderwijs genoten. En omdat ze de afgelopen jaren erg heeft opgelet tijdens het voorlezen, leest ze meer dan aardig voor: een voorlezer in de dop. “En ik moet blijven oefenen, zegt de juf!” En dus was het elke avond strijd: wie mocht er voorlezen? Maar ik heb dé oplossing! “Jongens, helaas, helaas: leg de kleipoppetjes maar neer, we stoppen voor vandaag. Dan kunnen we vroeg eten en lekker op tijd de pyjamaatjes aan. Dan kunnen Jip en mama allebei nog voorlezen!!! Is dat niet verschrikkelijk leuk? Jaaaaaaaaaa!!!!!”

Er zijn nog geen reacties.